ေခတ္ေပၚကဗ်ာလမ္း

ေျခတစ္လွမ္းခ်လိုက္တိုင္း ပို၍ဆန္႔ကား
ရွည္ထြက္သြားတဲ့လမ္းမ
အဲဒီလမ္းမဟာ
တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ရွိေနခဲ့ၿပီး
အဲဒီတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ ငါျဖစ္ခဲ့တယ္
ငါ့အလုပ္က
ရပ္တန္႔ေနဖို႔ မဟုတ္ဘူးတဲ့
ငါေလွ်ာက္ေနရေပါ့
အဲဒီလမ္းမေပၚမွာ
တစ္ေယာက္တည္း။

ေနမ်ိဳး

လူျဖစ္ရတာေကာင္းတယ္ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

ထ
ထစမ္းကြယ္
မနက္
မနက္
မ်က္ရည္ေလး ေခါက္သိမ္းျပီး
သမီးေရ
ကိုကိုတို႔နဲ႔ ေက်ာင္းလုိက္သြားပါကြယ္
ဒါ
နားဆြဲၾကီး ၾကီးၾကီးသီးလာေအာင္
နားဆြဲ ေသးေသးေလးကို ျဖဳတ္ျပီး
စိုက္ပ်ိဳးထားရတာေပါ့။

ခင္ေမာင္နိုင္ဦး

ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း။

တစ္ခုခုဆို ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ထြက္ၾကည့္တတ္ၾကလို႕
ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ေရြးဆင္းခဲ့တာ
အ အာ အိ အီ နဲ႕ပဲ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရတယ္
ဒါေတာင္ ဂြီဂြီ ေဂါင္ေဂါင္ေတြ မေျပာရေသးဘူး
လယ္ကန္သင္းရိုးေပၚ ေလခၽြန္ လမ္းေလွ်ာက္
ျမက္ခင္းနဲ႕ ေျမသားကို ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္ၾကည့္
ကၽြဲေတြၾကားထဲ ရႊံ႕ေရ ၀င္လူး
ကမၻာေျမဟာ တယ္ အရသာရိွပါလား
ကင္မရာေလးထုတ္ျပီး တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တခ်ပ္ခ်ပ္
ျမင္သမွ်မွတ္တမး္တင္ရ ျပန္ေရာက္ရင္
ရီပို႕တင္ဖို႕ ဖတ္ညႊန္းေရးဖို႕
ဒီလိုနဲ႕ မီဒီယာေတြ ၀ိုင္းမလာခင္
ထန္းရည္ေသာက္ က်ဴရိုးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းျပီး
တနဂၤေႏြေန႕က ျပန္ခဲ့တယ္။

(၈ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ငါ့အရိုးေတြအေၾကာင္း ငါမေျပာနိုင္
ငါ စိတ္လိုလက္ရရိွတုန္းကေတာ့
ငါ့ကိုယ္ထဲ ငါစမ္းၾကည့္
ငါ့ေသြးေၾကာထဲမွာ ေခ်ာက္နက္နက္တစ္ခုရိွတယ္
အဲဒီေခ်ာက္ထဲသို႔ ငါလႊတ္လိုက္တဲ့ စာပို႔ခိုေတြ
ငါ့ဆီတစ္ေကာင္မွ ျပန္ေရာက္မလာဖူးဘူး
တကယ္ေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းဟာ ပ်င္းရိဖြယ္ပါ
ငါ့စိုက္ခင္းမွာ ထူးဆန္းတာဘာမွမရိွ
ငါ့မသိမႈေတြသာ ကိုင္းဆက္ အသီးျမန္ခဲ့ရ
မ်က္လံုး၀င္း၀င္းမ်ားနဲ႔ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္ဆိုျပီး
ၾကာသပေတးညေတြမွာ ငါ ထထေယာင္မယ္
ေခတ္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးနွီးရိွတဲ့ ငါ့မီးေတြ
ျမန္ႏႈန္းျမင့္ျမင့္ ထထေလာင္မယ္
ဘီယာဆိုင္သြားရင္း ေကတီဗြီထိုင္ရင္း
ငါ လွလွပပ အရြယ္ေရာက္လာတာဟာ
ငါ့ကိုဖမ္းမယ့္ ငါ့ေထာင္ေခ်ာက္ ပိရိေသသပ္တာလို႔ေခၚတယ္
ဘြဲ႕ေတြရ လခေတြရ ဘယ္ေလာက္ေသသပ္သလဲ
ဟိုဟာေတြငါပိုင္ ဒီဟာေတြငါဆိုင္
ငါ့ျဖတ္ေလွ်ာက္ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ေၾကးၾကီးလာခဲ့
ငါဟာမိန္းေမာ ငါဟာေမ်ာ ဒီလိုဆို
မျဖစ္ေသးဘူး ငါအခ်ီၾကီးခုတ္ပိုင္းမိေတာ့မယ္
ငါ့ေၾကာက္စိတ္တစ္ပတ္ျပန္လည္ ငါ့ေၾကးစည္သံငါၾကားမိ
ငါ့ေမြးေန႔မွာ ငါ့ကိုယ္ငါ ေသြးေအးေအး ျဖဳတ္ပစ္တယ္
ငါဟာ ငါ့ျပဳတ္ထြက္လက္နွစ္ဖက္ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္တယ္
ငါ့့ပဲ့ကြာေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းကို ၾကည့္ျပီး ေမာတယ္
အခု ငါ့ကိုယ္ေကာင္ဟာ ငါ့ညစာ
ငါ့ဦးေခါင္းက ၀ါးလံုးကြဲဟာသပဲ
ငါ့မ်က္လံုးနဲ႔ငါ့နားရြက္ေတြကို ကိုင္ၾကည့္ေနတဲ့
ငါ သို႔မဟုတ္ ငါး
(ယေန႔ထိ) ငါ့ကိုဘာနဲ႔မွ်ားမွ်ား
ငါတို႔ မိျမဲမိတယ္။

( ၂၀ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)
၄း၁၁-၅း၀၀-၅း၂၄ မနက္။


*ကဗ်ာဆရာေအာင္ပိုင္စိုးရဲ႕ Poet's Choice အစီအစဥ္ စာမူေတာင္းတုန္းက ဒီကဗ်ာေလးကို ေပးခဲ့မိတယ္။
ဒီလင့္မ်ားမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။

>>Poet's Choice by Pi Min Swe
>>ငါ့ရဲ႕အခင္းအက်င္း

"The Scream" Vincent Van Goh

တေစၦေျခာက္တဲ့ည

ဤအခန္းအား သံသယ၀င္လာသည့္အခ်ိန္မွစ၍
အခန္းေထာင့္ခ်ိဳးမ်ားပါမက်န္ ေအးစိမ့္လာမႈ အနံ႔စိမ္း
ျပတင္းတံခါးဆီကသစ္ရိပ္တို႔နဲ႔အတူ လူကေလးတစ္ေယာက္
အသားေပၚဖုလံုးမ်ားထလာသည္အထိ ကမၻာပ်က္ကားထဲကလို
ေရလံုးၾကီးေတြ မီးညႊန္႔ခဲအပစ္အခတ္ေတြပါတဲ့
နံရံက ပန္းခ်ီကားကိုသာ မမိွတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္လို႕
ေနရာယူေက်ာမီွထားရာေထာင့္ကေလးကေန လက္သန္းေလးေတာင္မေဖာ္ျပ၀ံ့
ထုိင္ေနတဲ့လူဟာ ထလာမလား မွိတ္ထားတဲ့မ်က္လံုးေတြမ်ားပြင့္လာမလား
ပန္းကႏုတ္ေတြနဲ႔ကုလားထုိင္မွာ လက္နွစ္ဖက္တင္မ်က္လံုးမွိတ္္ထုိင္ေနသူ
ဆိုဒ္ၾကီးဓာတ္ပံုထဲကလူဆီလည္း မ်က္လံုးကမခြာ
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စကၠန္႔၀က္ေလာက္စာ ျဖတ္ေလွ်ာက္အရိပ္္မ်ားရဲ႕
ေခၚေဆာင္ရာ စိတ္ဟာ တစ္ကိုင္းမွတစ္ကိုင္း ရထားတစ္စီးမွတစ္စီး
ေျပာင္းေျပာင္းစီး ခုန္ခုန္ကူး ရုပ္ကေတာ့ သိစိတ္မွာတင္ေနတဲ့
အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔လည္းမလံုေလာက္ေတာ့ ဘာမွန္းေ၀ခြဲမရတာခ်င္းအတူတူ
နံရံကဓားျဖဳတ္ျပီး ခုတ္ပိုင္းခ်လုိက္ရမလား ေဟာ... ညာဖက္သို႔ေရြ႕သြားျပန္ျပီ
မီးဖိုဖက္ျဖတ္ေျပးသြားျပန္ျပီ ပြတ္တိုက္ေရြ႕လ်ားသံ တက်ိီက်ီ ၾကိတ္လွီးသံ
တြင္းေခါင္းထဲမွ စြဲစြဲငင္ငင္အူလိုက္သံလိုအသံ စာရြက္ေတြ'တရႊပ္ရႊပ္'
လန္သြားသံ အမ်ိဳးအမည္မသိအသံမ်ားဆီ ေျခကိုေဖာ့နင္း ဒီဖက္ေထာင့္ကေန
ဟိုမွာဖက္ဆီေခ်ာင္းၾကည့္ ထုိင္ခံုကထုိင္ခံုေနရာမရိွေတာ့ဘူး
စားပြဲတင္နာရီကၾကမ္းေပၚက်ကြဲ ေရပိုက္ေခါင္းနဲ႔ေၾကြဇလံုမွာ နီညစ္ညစ္အရည္ေတြ
ၾကည့္မွန္ထဲ သူလားငါလားအျခားတစ္ေယာက္လား အျမန္မ်က္နွာလႊဲရ
လက္သည္းနဲ႔ဆြဲျခစ္ကုတ္ဖဲ့ထားသလို မွတ္စုတိုမွတ္တဲ့၀ိႈက္ဘုတ္ေပၚမွာ
လူတစ္ေယာက္လိုလို စကားလံုးတစ္လံုးလိုလို
တစ္ေနရာကိုညႊန္ျပထားတဲ့ေျမပံုလိုလို ျခစ္ရာေတြ...။

တိမ္ျပာေသာ ေန႕တစ္ေန႕မွာ
ေရာင္စံုပူေပါင္းမ်ားနဲ႕ သတို႕သမီး
ယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးျပီး ေရာက္လာျပီ
ဒါဟာ ျဂိဳလ္သစ္တစ္ခုေတြ႕ရိွျခင္းပါတဲ့
သူမ ျပံဳးထားတယ္
ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးမယ့္သူ မရိွဘူး
လက္ခုပ္သံနဲ႕ ပိုးသား၀တ္စံု မရိွဘူး
အနာတရ မိုးတိမ္ေတြ ဆင္ယင္၍ပဲ
ကာဆယ္နဲ႕ျမင္းကို ထိုးေကၽြး၍ပဲ
ခန္းမထဲ တိတ္တဆိတ္ လွမ္းလာတယ္
အလာတုန္းက ယာဥ္ပ်ံၾကီး
ေပါက္ကြဲ ပ်က္စီး သြားခဲ့ျပီ။

ပိုင္မင္းေဆြ
( ၂ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

သူ႕ကို ေသခ်ာထုပ္ပိုးၿပီး
လက္ေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုလို ျပန္ပို႕လိုက္ၾကတယ္။

အထုပ္ကို ေျဖလိုက္ေတာ့
ျမင္သူအားလံုး လန္႕သြားၾကတယ္
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ခ်ဳပ္ရိုးေတြနဲ႔။

ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ
ကရုဏာနဲ႔ ေမးသူေမး
သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းေတြပါ ဘယ္လိုလက္လြန္ခ်ဳပ္မိသြားလဲမသိဘူး။

သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႔ --
သူ႔မွတ္ဉာဏ္ရဲ့ ခ်ုဳပ္ရိုးေတြထဲမွာ
ေမွာင္မိုက္ညပဲ။

သူ႔ကို ထုပ္ပိုးခဲ့တဲ့
အေရာင္ေတာက္ေတာက္
အဆင္လွလွ
ကိုင္လိုက္ရင္ ၾကြပ္ၾကြပ္ျမည္တဲ့
ထုပ္ပိုးစကၠဴကိုသာ ေငးစိုက္လို႔။


ေဇယ်ာလင္း
(၂၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၃)

ေလခၽြန္သံကို ငွက္ကေလးက နားလည္တယ္
"ရႊီး" ဆို ပုခံုးေပၚ ရုတ္ခ်ည္း ေရာက္ေရာက္လာတယ္
သူ႕အေတာင္ပံေတြနဲ႕ လူကို ဆြဲခ်ည္တစ္ခါ ခတ္ခ်ည္တစ္လွည့္ ျမဴးထူးလို႔
လက္ဟန္ေျခဟန္ကို ငွက္ကေလးက သိတယ္
သူဘယ္ေတာ့မွ ခပ္ေ၀းေ၀း ပ်ံသန္းမသြားဖူးဘူး
အေ၀းက ေလးလံမႈန္မိႈင္းမႈတိမ္ေတြ ျပိဳဆင္းလာျပန္ျပီ
ေနညိဳရင္ ဒီလမ္းကေလးမွာ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ပံုစံ ဆိုင္ကယ္ထြက္စီးၾကမယ္
ထန္းပင္ေတြနဲ႕အနားသတ္ထားတဲ့ လြင္ျပင္ဟိုဖက္မွာ ဘာရိွလဲ
ငွက္ကေလး မ်က္လံုးေတြ ၀င့္ျပီး ေမးဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ထိုးဆိတ္ ဆြဲဖြေနရတာ နွစ္ျခိဳက္တယ္
ေႏြဦးကိုလည္းေစာင့္ၾကည့္ဖူးတယ္ သတိရမႈကိုလည္းပိုင္ဆုိင္ဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူကို ကမၻာတစ္ခုလို႕ ငွက္ကေလး ထင္ေနတုန္းကေပါ့
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကိုယ္တိုင္ေမာင္းျပီး လာေနက်လမ္းကေလးအတိုင္း
ေနာက္ေတာ့လည္း အေ၀းေျပးကားေတြ စီးရတယ္
သြားရမယ့္ခရီးက ပို၍ ေ၀းလံလာတယ္
ဧရိယာကုဒ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီးေခၚဆိုရတယ္
ျမန္မာေငြကေန နိုင္ငံျခားေငြကို လဲလွယ္ရတယ္
ဒီလိုနဲ႕ ခရီးက ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးမွ ေရာက္ေတာ့မယ္တဲ့
လမ္းေတြအေၾကာင္း ငွက္ကေလး ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ေတာ့တယ္
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ဆက္ဆံရတယ္ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ဆံုးလာတယ္
ဒီလို ဆံုးရံႈးစရာေတြမ်ားမယ္မွန္းသိရင္ ငွက္ကေလး မပ်ံသန္းခဲ့ဘူး တကယ္
သူ႕အတြက္ေတာ့ သူ ထင္မထားတာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ငွက္ကေလး မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး
မေပ်ာ္လို႕လည္း အေပ်ာ္ေတြကို မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ ရွာခဲ့တယ္
ေရာက္ရာအရပ္ကေန ငွက္ကေလး ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္
သူထြက္လာတုန္းက ထန္းပင္ေတြကို မျမင္ရေတာ့ဘူး
လမ္းေတြက ရွည္လ်ားရႈပ္ေထြးခဲ့ျပီ
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကို ငွက္ကေလး သတိရလာတယ္
လိုရာကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္ခဲ့ဖူးတယ္
ေခတ္နဲ႕ လမ္းမ်ားက သူ႕ကို ေမာင္းနွင္ခဲ့သလိုေပါ့
ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီတုန္းက လူၾကီးမိဘစကားကို နားေထာင္ခဲ့တယ္
ရိုးသားျခင္းဟာလည္း ငါးပါးသီလလို ျမဲျမံခဲ့
အရာရာကို အရင္းအတိုင္း ရခဲ့ဖူးတယ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္
ဒါေတြေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္စို႔လာတယ္
ေတာ္ျပီ မေတြးေတာ့ဘူးဆိုျပီး သနပ္ခါးေလးလိမ္း
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းကန္ဖက္ထြက္လာခဲ့တယ္
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္
တံျမက္စည္းလွည္းရင္း မရဘူး ငွက္ကေလး စဥ္းစားမိျပန္တယ္
ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲက စကားပန္းပင္ၾကီးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
ငယ္ဘ၀ စာသင္ခန္းနဲ႕ လြယ္အိတ္အနီေလးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
စဥ္းစားရင္း သတိေတြရလာတယ္ ခံစားလာရတယ္
ခံစားခ်က္ေတြရိွေသးလည္း ေလခၽြန္သံၾကားရင္ ျမစ္ေဟာင္းတစ္စင္းနဲ႔တူတဲ့ပုခံုးေပၚကို
ငွက္ကေလး အရင္လို အေျပးပ်ံသန္းသြားမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ပိုင္မင္းေဆြ