ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ ဒီအရပ္ေဒသမွာ ေရႊျဖစ္တယ္။

ေနသာေသာေန႕တစ္ေန႕
ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ သူ႕ကို ခ်ိဳးဖဲ့လိုက္လို႕ မေက်နပ္ဟန္
ခုန္ေပါက္ကာ ရင္ဘတ္ထဲက ဂစ္တာဆီ ေျပးပုန္းတယ္။

ေခါက္ဆြဲေျခာက္ကို မခ်ိဳးဖဲ့ဘဲ
ဒီတိုင္းစားလို႕ အဆင္မေျပပါ၊ ဒါကို သူနားမလည္ဟန္
ဂစ္တာအိုးေပါက္ထဲ ၀င္ပုန္းတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကေလး တစ္ေယာက္လို
ဂစ္တာအိုးထဲက ေခါက္ဆြဲေျခာက္ကို ရွာေနတယ္
ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ စိတ္ဆိုးတတ္သလား
စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ စားခ်င္စရာ
ဂစ္တာအိုးကို လႈပ္ၾကည့္တဲ့အခါ သူရယ္သံကို ၾကားရလည္း သူဟာ မျမင္သာတဲ့အရပ္မွာ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုန္းကြယ္ေနသူ ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ ဟာသဓာတ္ခံ ၇ိွသူလား။

ေခါက္ဆြဲေျခာက္ကို တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လိမ့္မယ္
သူဟာ ဂစ္တာအိုးထဲက ထြက္မေျပးနုိင္သူပါ
ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မရွာေတာ့ဘူး
တီးလက္စသီခ်င္းကို ဆက္တီးေနလိုက္တယ္
ဂစ္တာၾကိဳးေတြ တုန္ခါသံေၾကာင့္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဟာ ေနရထိုင္ရ ခက္ေနေတာ့မယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့ဂစ္တာထဲမွာ သူဟာ လံုလံုျခံဳျခံဳရိွေနေလရဲ႕။



1.3.2010
05:07 pm

ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက
သင့္ဆီကို အလည္မလာဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ သည္းေနေအာင္
ရြာေနတယ္
တစ္ေတာလံုး တစ္ျမိဳ႕လံုးလည္း
ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေၾကြေနတယ္။

မိုးေလ ကင္းလြတ္ေသာ ေနရာဟာ
သင့္ရင္ခြင္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပဲလို႕
ေလနီမေလး ယံုၾကည္ပါ

မနက္ျဖန္က သင့္နာမည္ေလး သံုးလံုးျဖစ္ျပီး
ထမင္းမစားခင္ သင့္လက္ကို
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာပါ
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြက ဘက္တီးရီးယားေတြကို ေသေစနိုင္ျပီး
သင့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ပိုလို႕နူးညံ့လာေစမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးမထားတဲ့ အရပ္မွာ
သင့္ရယ္သံဟာ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေနပါစ
ကေလးမေလး နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ရယ္ပါ ျပံဳးပါ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေအးလို႕ တုန္လို႕ နွင္းေတြထဲမွာ က်န္ခဲ့တာ
ေလဆိပ္ဟာ ေၾကကြဲေရာင္ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လို႕
ေခါင္းကေလးငံု႕ျပီး ျပန္လာခဲ့တာ။

ကိုမင္းေဆြ
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ၊ ၂၀၁၀
မနက္ ၇ နာရီ ၃၈။


...................................................................

တို႕လက္နဲ႕ ထုဆစ္ထားတဲ့
ၾကယ္ပ်က္ေတြမ်ားစြာ ျပန္႕က်ဲလို႕
သမုဒယသစၥာေတးကို သီရင္း
ခရီးဆက္သူ သူပါပဲ၊

တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အားတင္း ေခ်ာ့ျမဴရင္း
ဒီမီးနဲ႕ပဲ ခုတ္ေမာင္းသြားေတာ့မယ္
ဒုကၡသစၥာ သံတံုးသံခဲမ်ားကို
လဲမိႈ႕ေလးပမာ "ဖူး" ကနဲ မႈတ္ထုတ္လိုက္ရံု
ဒီေလာက္ပဲ လိုအပ္တယ္

အခ်စ္ဆိုတဲ့ စာသားအား
သူမက က်ယ္ေလာင္စြာ မေျပာဆိုဘူး
ဒါကို သူရဲေကာင္းၾကီး သူက
ကီးထည့္၍ တီးခတ္ သီဆိုလို႕ဆို
သြန္လိုသြန္ ေမွာက္လုိေမွာက္
ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ ဖာေထးစရာ မလိုေလာက္ေအာင္
မပ်က္မစီး ရိွေနေသးတယ္
ေတာက္ေျပာင္လို႕ ၀င္းပလို႕
ခန္းဆီးစမ်ားလည္း တလက္လက္ လြင့္လို႕
ေလဟာ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားပါ မက်န္
ေနရာမွန္သမွ် ၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္ ထြက္ခ်င္တုိင္းထြက္
အျပံဳးပန္းေတြ အဆုပ္လိုက္ အဆုပ္လိုက္
ဖြားကနဲ ဖြားကနဲ
ပြင့္လို႕။


ေနာင္ေတာ္
ညေန ၈း၄၀
၂၅ နုိ၀င္ဘာ ၂၀၀၉။


........................................................

ကိုယ္တို႕စိတ္ၾကီး၀င္မႈေတြနဲ႕

ေခါင္းေမာ့ေနသူအိမ္ေလး။

ေလလို တိမ္တိုက္လို ပ်က္စီးသြားမယ္လို႕
စိုးရိမ္ေနရပါတယ္ မေရ႐ြတ္ဘူး
တို႕သိတယ္ အိမ္ေ႐ွ႕မယ္
အျမဲတမ္းခံတပ္ စံပယ္႐ံုအုပ္အုပ္ေတြက
ရနံ႕ေတြနဲ႕ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေနက်
ျခံထဲ၀င္ဖို႕ သစ္သားတစ္ခါးေလးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ရင္
သင့္အရပ္က သူမအသံနဲ႕ မလြတ္လို႕
ဆည္းလည္းလို ျမည္လိမ့္မယ္
စံပယ္ရနံ႕ေတြနဲ႕ တြန္းလား ထိုးလား လုပ္ရမယ္။

အိမ္ေ႐ွ႕၀ါးပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ
မဂၢဇင္းကဗ်ာေတြ ထိုင္ဖတ္ေနသူဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ
ဒါဟာ သူမရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ႐ုပ္တုလည္း ျဖစ္တယ္။

ဘ၀အေမာဆိုးသြမ္းမႈေတြကေန
တတ္နိုင္သမွ်လြတ္ကင္းေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ေနေသာအိမ္
ေဆာင္း၀င္ရင္ ေျမာက္ဖက္တံခါးခ်ပ္ဆီက
စကၠဴစၾကၤာေလးေတြ တ၀ီ၀ီ လည္ပတ္လို႕ေပါ့။

သူမရဲ႕ရယ္သံေတြနဲ႕ပဲ
အိမ္ကိုထုဆစ္ခဲ့တာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္
ဒါဟာ ကမၻာၾကီးေပၚက အမွားမ်ားစြာထဲ
ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ အမွားကို ေၾကညာခြင့္ ရတာပါပဲ

ေလဟာ အိမ္ရဲ႕ေနရာအနွံ႕ ၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္ ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္
ျပတင္းတံခါးေတြကို အျမဲလိုလို ဖြင့္ထားခဲ့တယ္
ခန္းဆီးစေတြ လြင့္ပ်ံေနခဲ့တယ္
အိမ္ေ႐ွ႕က ေျမကပ္ပန္းခင္းေလးဟာ
ျဖဴနီျပာ၀ါ၊ အျမဲလိုလို ပြင့္ေနခဲ့တယ္
ငွက္ေတြဟာ သူတို႕အတြက္ ေနရာခ်ေပးခဲ့တယ္လို႕ ခံယူရင္း
ျခံထဲက သစ္ပင္ေတြမွာ စိတ္ခ်လက္ခ် ကူးလူးပ်ံသန္းေနခဲ့တယ္။

.......................................................................

ေလထဲက အိမ္ေလးဟာ အမွန္တကယ္ျဖစ္တယ္
ေလထဲက အိမ္ေလးဟာ ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္လို႕ ရတယ္။

ေလာကဓံကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတစ္ခုလို
မေတြးေခၚတာက အိမ္ေလးရဲ႕ အထာပဲ
မိုးျပာေရာင္ ခန္းစီး စေတြ လြင့္ပ်ံလို႕
အိမ္အ၀င္မွာ သူ႕ရယ္သံလြင္လြင္ကို ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။

ကို္ယ္တို႕ခိုးယူထားတဲ့ ၾကယ္ေတြနဲ႕
ညပ္သပ္ေနတဲ့ အိမ္ကေလးလို႕
ကုိယ့္အေျပာကို သေဘာက် စြာ
ႏႈတ္ခမ္းေပၚ လက္ေလးအုပ္ျပီး ရယ္ေမာေနက်
ကဗ်ာေတြ႐ြတ္ဖတ္ေနက် သီခ်င္းအတူဆိုေနက်
ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အနက္ ဟာ ပီျပင္စြာ
ဒီလို ယဥ္ေက်းမႈမ်ိဳး ေဖာေဖာသီသီ ထြန္းကားတဲ့
အိမ္ကေလး။

ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မတင္တတ္တဲ့ သူ႕အျပံဳးႏုႏုေအာက္မွာ
ကိုယ့္ အမွားေတြဟာ ႐ိုက်ိဳး သိမ္ေမြ႕လို႕
တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ့္ဆီက လြတ္က်လာတတ္တဲ့ ေအာ္ဟစ္သံဟာ
အိမ္ရဲ႕ ဆည္းလည္း လို႕လဲ ေျပာတတ္ေသး
ကိုယ္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ၊ ဒါဟာ။

ေရာင္စံုအိပ္မက္ေတြဟာ ဒီအိမ္ကေလးမွာ
ခင္းထားတဲ့ ၾကမ္း ျဖစ္တယ္
ကို္ယ္တို႕ရဲ႕ ႐ိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းမႈေတြကို ေျမၾကီးေပၚခ်စိုက္လိုက္ေတာ့
၀ါးပင္ ၀ါ၀ါ ၾကီးေတြ ေပါက္လာတယ္
လူေတြတပ္မက္တတ္တဲ့ ေငြေၾကးနဲ႕ေက်ာ္ၾကားမႈေတြဟာ
အိမ္ေနာက္ေဖးက စမ္းေခ်ာင္းေလးနဲ႕အတူစီးဆင္းသြားခဲ့ျပီ။

ငွက္ေတြအိပ္တန္း ျပန္ သလို
ေနညိဳရင္ ကိုယ္ျပန္ရမယ့္ေနရာ
ေလျပင္းနဲ႕ၾကံဳလည္း မေရာက္,ေရာက္ေအာင္ ကိုယ္ ျပန္ခဲ့ပါမယ္
အိမ္ရဲ႕ နံရံ ၊ မ်က္ႏွာက်က္ ၊ ျပတင္းတံခါးမ်ားနဲ႕ သူမ
ကိုယ့္ကို အျမဲဖမ္းစားထားလို႕လည္း
မေရာက္,ေရာက္ေအာင္ ပ်ံသန္းခဲ့ပါမယ္။

ေမ့မသြားနဲ႕ေပါ့ ဒါဟာ
တကယ္႐ိွတဲ့ အိမ္ေလး ၊ ျမင္ရတယ္ ၾကားရတယ္
သူ႕စိတ္ကေလး ကိုယ့္ဆီ တိမ္းညြတ္ေနသ၍
အိမ္ကေလး ႐ိွေနတယ္
ကိုယ့္မိုးသားေတြ သူ႕ဖက္ကို ေ႐ြ႕လ်ားေနသ၍
အိမ္ကေလး ႐ိွေနတယ္
ဒီေခတ္ထဲမွာ မလြယ္ပါဘူး ဆိုတဲ့
ကိုယ္တို႕ ေစာင့္စည္း သည္းခံ ႏိုင္မႈ တန္ဖိုးၾကီးၾကီးေၾကာင့္လည္း
အိမ္ကေလး အျမဲ ႐ိွေနတယ္။




ပိုင္မင္းေဆြ








..................................................................................................................
.................................................................................................................